Deel 6: Een week vol ups en downs

De psycholoog vroeg mij hoe haalbaar het was om te blijven werken

Het eerste gesprek bij de psycholoog was prettig. Ze kwam vrij snel to the point, wat ik zelf fijn vond omdat ik de afgelopen jaren al veel aandacht had besteed aan mijn jeugd en de psychische littekens die ik had opgelopen. Ze adviseerde mij om goed na te denken over hoe haalbaar het was om te blijven werken. Ze geloofde dat ik professioneel genoeg was om het te kunnen, maar dat het waarschijnlijk wel een prijs zou hebben. Mijn man en ik hadden dat gesprek ook al gevoerd. Ik merkte hoeveel energie het me kostte en op sommige dagen had ik die energie simpelweg niet. De knoop echt doorhakken vond ik echter heel moeilijk. Het gaf me het gevoel dat ik faalde en dat mijn leven stil stond. Toch besloot ik kort daarop voor onbepaalde tijd te stoppen met werken. Het ging gewoon niet meer.

Ik voelde me steeds neerslachtiger

Er volgde een week met ups en downs, tot ik weer flink met mijn neus op de feiten werd gedrukt. De zomervakantie was voorbij en de eerste schoolweek was in volle gang. Voor mij ook gelijk een drukke week met verschillende afspraken. Een aantal van die afspraken waren heel leuk en gezellig, maar ik had daardoor weinig rustmomenten gehad. Eind van de week begon ik me steeds neerslachtiger te voelen. Dit kwam tot een climax toen mijn kinderen cadeautjes vonden die eigenlijk voor een later moment waren bedoeld. Ik had met een vriendin gewinkeld en een aantal boekjes voor mijn kinderen gekocht. Ik wilde deze bewaren en bijvoorbeeld met Kerst of Sinterklaas aan ze geven.
Ik was ’s avonds echter zo moe dat ik was vergeten om de boekjes te verstoppen. De volgende ochtend waren de kinderen iets eerder dan mij beneden en vonden de boekjes. Trots en blij kwam mijn zoontje laten zien wat hij gevonden wat.

Schuldgevoelens

Ik was zo teleurgesteld in mezelf en verdrietig dat de cadeautjes nu geen verassing meer waren; ik werd overspoeld door negatieve gedachten. Ik liep naar boven om mijn man te bellen en er volgde een enorme huilbui. Alle angsten kwamen weer naar boven, ik voelde me een slechte moeder en de paniek sloeg toe. Onvoorstelbaar hoe zoiets kleins tot zulke heftige emoties kan leiden.

Toen ik weer beneden kwam, hadden de kinderen de boekjes inmiddels in de kast gelegd. Mijn dochter zei dat ze het zo zielig voor mij vonden dat ze de boekjes weer hadden opgeruimd. Ik moest zelf maar kijken op welk moment ik ze aan hen wilde geven. Ik vond het een prachtig gebaar en heb ze allebei een dikke knuffel gegeven. Tegelijkertijd voelde ik me heel slecht en voelde ik me schuldig dat mijn kinderen voor mijn gevoel zo op eieren moesten lopen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: