Deel 1: een zwangerschap met een onverwachtse wending…

Positieve zwangerschapstest

Daar stond ik dan met een positieve zwangerschapstest in mijn handen. De angst en paniek sloegen toe en ik voelde de tranen in mijn ogen branden. Ik begreep mijn eigen gevoelens niet; deze zwangerschap was zo gewenst.

Medische molen

Mijn man en ik hadden op dat moment al twee prachtige kinderen van 6 en 4. De wens voor nog een kindje is altijd blijven sluimeren. Helaas ging zwanger worden bij ons niet vanzelf. Ik heb PCOS wat betekent dat ik uit mijzelf geen eisprong krijg. Toen ik na het stoppen met de pil maar niet ongesteld werd had ik intuïtief al het gevoel dat het niet goed zat. Door adequaat optreden van de huisarts kwamen we al snel bij de gynaecoloog terecht. Zij vertelde ons dat ik niet uit mijzelf zwanger zou worden (er was een kleine kans dat het spontaan zou gebeuren, maar dat was niet heel aannemelijk). Dus kwamen we in de medische molen terecht. Het was een zwaar traject vol teleurstelling, hoop,  boosheid en verdriet. Elke maand weer dat kleine sprankje hoop waar ik mij aan vastklampte. Na bijna anderhalf jaar teleurstelling kwamen er nog amper tranen. We gaven onszelf tot de zomervakantie. Als het dan nog niet gelukt zou zijn, wilden we een mooie reis gaan maken. Even weg van alles. Die maand was het raak.

Compleet en gelukkig

Na 9 maanden werd in 2010 onze oudste dochter geboren. Tuurlijk moesten we wennen, waren de gebroken nachten pittig en waren we ons zeer bewust van de verantwoordelijkheid die op ons rustte. Maar bovenal genoten we volop en stroomden ons hart over van liefde voor ons wondertje. Na 2,5 jaar kwam ons tweede wondertje. Weer niet zonder slag of stoot en misschien was het traject dit keer nog wel zwaarder, maar achteraf konden we volmondig zeggen dat het ons allemaal waard was geweest. We voelden ons compleet en heel gelukkig. Vanaf dag 1 was onze dochter gek op haar broertje en er ontwikkelde zich een sterke band tussen beiden.

Toch wens voor derde kindje

De wens voor nog een kindje bleef sluimeren. Hoe bijzonder zou het zijn als we het allemaal nog één keer mochten meemaken? Als we nog zo’n mooi en bijzonder wezentje op de wereld mochten zetten. We stelden ons voor hoe het zou zijn met drie kinderen; de gezelligheid en reuring van een groot gezin leek ons heel bijzonder. We zijn allebei echte gezinsmensen dus het voelde als een hele natuurlijke keuze.

Tegelijkertijd zag ik het echt niet zitten om weer dat medisch traject in te stappen. Ook waren we bang dat het misschien te druk zou worden met drie kinderen of financieel niet haalbaar. En hoe zou het onderling gaan? Onze kinderen waren juist zo hecht samen hoe zou dat zijn met nog een broertje of zusje erbij? We schoven de discussie op de lange baan en zo nu en dan borrelde het onderwerp weer op. Tot het moment dat we allebei heel sterk voelden dat we echt heel graag nog een kindje wilden.

In één keer raak, maar anders dan verwacht

Toch lieten we het onderwerp nog even rusten, om zeker te weten dat het niet een emotionele, impulsieve beslissing was. Maar het gevoel bleef zo sterk dat we besloten ervoor te gaan. En wonder boven wonder was het dit keer in één keer raak. Hier hadden we absoluut niet op gerekend. We durfden het bijna niet geloven, onze wens ging in vervulling en hoe!

Helaas liep het allemaal anders dan verwacht en gehoopt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: